Archiv für die Kategorie Çoban Köpeği

Akbaş EN ( Türkish Dogs )

The Akbaş  Dog is one of the dog breeds  known as “white livestock guardians” so highly praised in many countries from  North Africa to Western Europe.  Morocco’s Chien D’Atlas/Aidi, Turkey’s Akbaş  Dog, Greece’s Greek Sheepdog, Hungary’s Kuvasz, Poland’s Tatra, Slovakia’s Cuvac, Italy’s Maremma, France’s Great Pyrenees and Spain’s Pyrenean Mastiff are the white guardians of selective breeding for thousands of years. Their location forms a chain of thousands of kilometres.


White Livestock Guardians of the Past
The domestication of sheep (8000 B.C.) required strong canine guardians to protect the flocks on which nomads’ survival almost entirely depended. It is not necessary to ask why dogs were needed to protect flocks. Their devotion to what was entrusted to them in return for scant care from people is the clear answer.
We are unable to date when the first shepherding tribes had appeared, but the historical findings show us that there were not many sheep herders around BC3000. As a matter of fact, even some simple techniques such as horseback riding did not get spread  until BC 900. It is believed that the first nomadic sheep herders appeared on the steppe-like pastures right below the mountains of Northern Asia. Shepherding developed as a variation of the Neolithic agricultural techniques in this region. As the first tribes began to move southwards from the forests of Asia they had to change their lifestyle from gathering and hunting to shepherding. As the steppes of the region offered less food, they had to adopt a nomadic life. From one pasture to another they travelled with their sheep and goat flocks since smaller animals were easier to keep in the extreme heat and scant food and water resources of the steppes. Their flocks were crucial to surviving as a whole tribe.
Time taught these people better ways of herding their flocks and taking better advantage of their flock guard dogs. They selectively bred larger and braver dogs. These dogs stayed around the flocks protecting them against predators and thieves, even to the extent of self‑sacrifice.
In time the colour of flocks played determining roles in the breeding of certain types of dogs. Columella, the Roman agricultural historian, in a work entitled “De Re Rustica” published in the second century A.D. tells us that, “Sheep herders insist on white guard dogs for their flocks, for otherwise a dog could be stuck during an attack through being mistaken for a wolf”. It appears that white livestock guardians have been known for two thousand years. The Romans also bred white sheep for purpose of wool dying.  
The Dutch cynologist,Antal (1977) referring to Columella also confirms it. “ It is for this reason  of old that a sharp  contrasting colour was considered of enormous importance for those dogs whose real job was found in the fight. Therefore, one bred for that white colour, and maintain it carefully. The importance is the same everywhere, in Poland and Hungary, in the Pyrenees and the Balkans. And it is for this reason that everywhere one sought and found the same solution in tall, white, brave dogs.“
Although it does not seem possible to talk about the exact origin of the Akbaş  Dog, some historical findings and references help us to build our theories.  While discussing dog breeds like livestock guardians as old as the ancient times it is always extremely difficult, if not impossible, to trace their history.    
Unfortunately, while it is possible to find pictures of hunting or war dogs, it is quite rare to find a picture or wall carving depicting flocks with their canine guardians. The reason for this could be that hunting was much more a recreation of the nobility, and therefore recreated by the artists of the time.  More than likely, artists and the nobility who paid for their services would have considered the dryland flocks, the livestock guardians who lived with them and the villagers who owned them so commonplace that they were not represented in the art of the time. 
Evliya Çelebi, the renowned  traveller, of the 17th century  mentions Angora (today’s Ankara) Tiftik Goat Dog along with Samson Dogs raised by the Jannissaries in his famous Travel Book: Seyahatname.   Under the light of the information given by Columella there seems to be no reason why the Akbaş Dog should not be the coban köpegi of these „white“ Tiftik goats. When we  remember how Kangal Dogs  with their characteristic black mask match up with Akkaraman Sheep which also has a black face and ears the dogs Çelebi mentions must be the Akbaş Dog found in an area which includes cities like Ankara, Eskişehir and Kütahya.
Captain A.F. Townshend, Military Consul for Great Britain in Turkey during the period 1903-1906 also witnesses the Akbaş Dog in various locations in western Turkey and notes that “ in the mountain villages, the breed usually found there are very like whitish collies (sic) … very savage to a stranger, they will attack a caravan, and  even try to pull men off thier horses…„.
More recently, M. Bernard Senac‑Lagrande, the father of the modern Pyrenean Mountain Dog,  in his monograph on the Pyrenean in 1927 pointed out that there is a dog in Turkey astonishingly like the Great Pyrenees. It has, he wrote, the same powerful build and the same deep, but muted, voice.
Hubbard (1947), writing about the sheepdogs of our neighbour, Greece, says „The only true Greek Sheepdogs are those all white dogs used by the shepherds of the Balkan Mountains, Albania, Epirus, Macedonia, Southern Greece, and the Parnassus Ranges… The white dogs have been bred true to type for centuries and, although they have no cynological bodies protecting  their interests, nor any written pedigrees, they are never any other colour than white… dogs born any other shade than white are promptly eliminated as in the case of the (Hungarian) Komondor… „
Strang (1982) discussing the Akbaş Dog breed in the USA, also comments that „Perhaps the Akbaş Dog represents the specialized dual-porpuse type I had heard of that was developed both for guarding the flock and for hunting down wolves and other predetors as well.“ .
The Akbaş  Dog meets the world
It is a surprise to learn that the Akbaş  Dog made his debut in the US long before the Kangal Dog of Sivas, our national pride in the world of the international livestock guardians. The first Akbaş  in whelp was taken to the US by David and Judith Nelson in 1978. This first import was the result of around 5 year long field study in Turkey. They had noticed white flock guardians workings in large numbers in western Turkey which led them to believe that these dogs were the Turkish version of many contemporary white flock guardians known in most European countries.  In 1979 The Akbaş  Dog Association International (ADAI) was found. The Akbaş  Dog is a working dog, so most of the first dogs were placed into working situations.  During that time, the United States Department of Agriculture (USDA) was in the process of evaluating livestock guardians used for predator control. In 1986 the results of the USDA Guard Dog Programme were published. The Akbaş  Dog was one of the three most successful white flock guardians along with the Great Pyrenees and the Maremma Sheepdog.  
Rediscovery of the Akbaş  Dog in Turkey
The year 1996 was when the International Symposium on the Turkish Shepherd Dogs was held in Selçuk University, Konya. As a result of this symposium a star was re‑born. During the speech on importation and introduction to the United States of the Akbaş  Dog, the pictures of the American‑bred dogs attracted a great deal of attention among us. Since sheep herding has lost its significance in western Turkey it is getting harder and harder to find good specimens of the breed today. In regard to agriculture, this part of Turkey is heavily urbanised and industrialisation has made sheep herding an activity of the past. Mongrelization of the breed has been inevitable, so seeing what we were rapidly losing for decades excited us all. As the name gets widespread we begin to hear our countrymen speaking about their family Akbaş  Dogs in various parts of Turkey. In 1992 the first official breeding scheme for the Akbaş  Dog was started by Mustafa Velioğlu in TIGEM, Bursa. Then in the late 1990’s, Selçuk University in Konya acquired their first Akbaş  Dogs. While TIGEM has more smooth-coated dogs in its breeding kennels, Selçuk University breeds more rough-coated Akbaş  Dogs. Nevertheless, both coat types are acceptable and any type is possible to breed in the near future in these two places.
References:  (1)International Symposium Book on Turkish Shepherd Dogs/1996,(2) Akbas Dog, A Breed for home and Agriculture by David and Judith Nelson (3) Kuvasz, A Complete and Reliable Handbook by Dana I. Alvi and Leslie Benis, (4) The Kuvasz by Kuvasz Club of America, (5) The New Complete Great Pyrenees by Paul Strang, (6) The Pyrenean Mountain Dog by the Pyrenean Mountain Dog Club of Great Britain, (7) A World History by William H. McNeill

Hinterlasse einen Kommentar

Kars Çoban Köpeği ( Türkish Dogs )

Kars Çoban Köpeği




Kars, Ardahan, Artvin, Erzurum, Ağrı, Iğdır bölgelerinde yetişen, saflığı tescil edilmiş, bölge şartlarına uyumlu, çok iyi koruyucu özelliğe sahip, uyumlu, zeki, akıllı ideal bir çoban köpeğidir.

Baş oldukça büyük, geniş ve iri yapılı (ayı baş) ve siyah; burun içi, orta uzunlukta, küt ve siyah; ağız büyük, kuvvetli çene yapısında ve dudaklarının iç tarafı siyah renkte; gözler kahverenginin değişik tonlarında, alın düz, kulaklar sarkık, geniş ve derin, kuyruk uzun tüylü, iri ve sırta yukarıya doğru kıvrımlı; bacaklar kuvvetli, iri pençeli ve güçlü; tüyleri karışık ve kabarık görünümlü, baş kulak, göğüs altından arkaya doğru olan kısım siyah ağırlıklı, diğer yerler sarıdan kirli sarıya kadar değişen mat renkte ve siyahla yer yer karışmış durumda; ayaklarda sarının tonları hakim ve yukarıya doğru siyahlık artıyor.

Kars Çoban Köpeği Neler Yapar?Çok iyi koruyucu özelliğe sahip ve uyumludur; düşmana karşı hırçındır, pençelerini rahatlıkla kullanabilir. Pençe vurma özelliği vardır. Çene yapısı kuvvetlidir.

Akıllı, zeki, koruma içgüdüsü gelişmiştir. Soğuk ve çevre şartlarına karşı adaptasyonu kuvvetlidir.
Eve (çiftliğe, vs.)ait herşey ve herkes, her ne pahasına olursa olsun koruma alanına dahildir. (çocuklar, kediler, kuşlar, diğer köpekler, evin kendisi). Gene de tek başına ufak çocuklarla bırakılmamalıdır. Aile dışındakilere (misafir dahi olsalar) karşı temkinlidir ve dostça yaklaşmaz.
Kars çoban Köpeği de herkesin köpeği olamaz, olmamalıdır. Kendisiyle vakit geçirecek eğitmeni, lideri olabilecek güçlü ve sağlam karakterde sahiplerle gerçek anlamda kişilğini bulabilir.
6 aylık kangallar, kars coban, kars coban itleri, kars köpeği
Kars Çoban Köpeği Tarihçesi

Yüzyıllar önce sürüleri, Kafkasya’dan dağlarla ve Karadeniz’le Hazar denizi arasındaki bölgelerde diğer insanlardan ve hayvanlardan koruyan ve en aşağı 600 yıllık bir geçmişe sahip bir ırktır.
Kuzeydoğu Türkiye’de çok yüksek dağlarda veya aşağıda vadilerde sığır veya at çobanlığı yapan kıymetli bu köpek konsültasyon sonuçlarında resmi otoritelerce Türkiye’de Kars çoban Köpeği olarak adlandırılmıştır.
Türkiye orijinli Kangal, Akbaş, Kars çoban, Türk tazısı ve çatalburun köpekleri ırk özellikleri belirlenen köpek ırklarıdır. Bu ırklar ile ilgili bilimsel çalışmalar sürmekte, ayrıca konuya duyarlı kesimlerce kurumsal bazda sahiplenilmektedir.
Kars Türk çoban Köpeğinin yurtdışına çıkarılmasında Askeri Veteriner Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığının izni aranır. – Sitesinden Alınmıştır

Hinterlasse einen Kommentar

Malaklı ( Türkish Dogs )

Son zamanlarda Kangal besleyenler ve Kangal meraklıları arasında büyük tartışmalara sebep olan Malaklı ırkına Aksaray Vilayeti ve çevresinde yetiştiği, Anavatanı bu bölge olduğu için Aksaray Malaklısı da denir ve bu küpekler yüzyıllardır Aksaray Vilayeti sınırları ve Şereflikoçhisar İlçesi sınırlarının datamamını kapsayan çok geniş bir Coğrafyada yaşamakta ve yetiştirilmektedir.

Bu Coğrafyada yüzyıllardır insanların en önemli geçim kaynağı hayvancılıktır, dolayısıyla çok sayıda küçükbaş ve büyükbaş hayvan sürüleri bulunmaktadır. Bu sürülerin koruma ve bekcilik (güdülmesi)
eski çağlardan beri bu bölgenin kendi köpekleri ile yani Malaklı köpekleri tarafından yapılmaktadır.
Malak kelimesi Aksaray yöresine ait bir terimdir ve anlamıda dudak demektir, bu köpeklere
Malaklı denmesinin ırkı aslında aynen Kangal da olduğu gibi –Anadolu çoban köpeğidir– zira Aksaray İl i ve çevresi Anadolu nun tam göbeğindedir.
Bu Bölgede yetişen ve bu Bölgeye ait olan bu köpeklerde Anadolunun köpeğidir, ancak isimleri daha yeni yeni Halk arasında duyulmaya başlamıştır bunun en büyük sebebi bu Üreticilerin Malaklı yavrularını yıllardır Kangal altında satışa çıkarmaları ve bu şekilde tanıtmalarıdır. Bu sayede şu an Dönyanın dört bir yanında insanlar köpeklerinin Malaklı olduğunu bile bilmemektedir.

Her ne kadar Malaklı da Kangal gibi Anadolu çoban köpeği olsada Sivas yöresinin köpeği olan Kangal dan bazı fiziksel farklılıklar gösterdiği için son zamanda yapılan Kangal festivallerinde Kangal üreticilerinin bir çoğu bu ırkın Festivallerde ayrılmasını talep etmişlerdir. Bu talepleri dikkate alınmaya başlanmıştır ve, artık Irk kendi yöresel ismini taşıma yoluna gitmiştir.

Malaklı Kangal a göre daha iri yapılıdır, özellikle kafa ve ayaklarda bu fark bariz belli olur dudakları (Malakları) büyük ve sarkık olur, omuz yüksekliği erkeklerde 75-95 cm, dişilerde 65-85 cm dir.
Çok nadir olmakla birlikte 100 cm nin özerinde erkekler vardır.Ağırlıkları erkeklerde 70-120 kg Dişilerde 50- 80 kg.
Renkleri çoğunlukta boz karabaş ve sarı karabaştır, ancak akbaş ve ala renkte olan Malaklı larda mevcuttur.
Vücutları çok kalındır bu yüzden dışarıdan bakıldığında hantal ve tembel gibi dururlar, ancak gerçekte çok seri ve hızlı köpeklerdir.
Karakteri genelinde sertdir, yabancı ve kötü niyetli insanlara karşı son derece saldırgandırlar o yüzden bekcilik ve koruma köpeği olarak mükemmel ırktır.
Diğer köpeklere karşı saldırgan olması, Malaklı ırkının köpek dövüşlerinde kullanılmasına neredeyse
sadece bu konuda büyük, şöhret kazanmalarına yol açmıştır.

İLETİŞİM:               0543 330 33 03         0543 330 33 03

5 Kommentare

Kangal Köpekleri ( Türkish Dogs )


Dünyada emsali görülmemiş bir köpek türü olan Kangal Çoban köpekleri, Türkiye’de ve yabancı devletlerde haklı bir üne sahiptir. Özellikle İngiltere ve Amerika’da bu köpekleri sevenler tarafından dernekler kurulmuş, yarışmalar yapılmıştır. Ne acıdır ki yabancı devletlerin göstermiş oldukları ilgiyi, bizler maalesef son on-on beş yıldır göstermekteyiz. Kangal Çoban Köpekleri çok cesur, gayet hızlı ve çeviktirler. Kadın ve çocuklara karşı gayet muhlis, kötü niyetli kişilere karşı son derece caydırıcı bir silah olan Kangal köpekleri çok zeki, ön sezileri kuvvetli ve sahibine aşırı bağlıdırlar. Sahibi tarafından azarlandığı zaman suçlu bir çocuk gibi başını öne eğer,sahibinin gözlerine mahsun mahsun bakarak af edilmesini bekler. Hislerini yalnız hal, hareket, mimik ve jestlerle değil çıkardıkları çeşitli tonlardaki havlamalarla belli ederler. Kangal Çoban Köpekleri görevlerine çok sadıktırlar Şöyle ki; dağda sürüden ayrılan veya geride kalan koyunun başından günlerce aç ve susuz bekledikleri Kangal çiftçileri tarafından anlatılmaktadır. Kangal Çoban Köpeğine sahip çiftçilerin en büyük gurur kaynağı köpeklerinin kurt boğmalarıdır. Kurt boğan köpeğe sahip olmak onlar için bir ayrıcalık ve övünç kaynağıdır. Yüzyılların ihmaline rağmen ne ırk vasıflarından ne de yüksek ruh yapısından en ufak bir taviz vermemiştir. Kan asaletine çok bağlıdır. Doğuda serbest iken bile başka bir karnivorla çiftleşmesi mümkün değildir. 1975 yılında askeri amaçla eğitime alınmış ve asırlardır bu yönde eğitim gören köpek türlerinden çok daha yetenekli olduğunu kanıtlamıştır.

İyi bir köpekte şu özellikler olmalıdır:

Zeka : Orta-yüksek düzeyde

Güvenirlilik : Sürü hayvanına ve sahiplerine zarar vermemelidir.
Dikkatlilik : Görevine karşı ilgi ve dikkati bulunmalıdır.

Koruyuculuk: Yabancıya karşı reaksiyoner (havlama-saldırı) olmalıdır.

Güç : Olası düşmanı durduracak (kurt-hırsız) güçte olmalıdır.

Hız : Olası düşmanı kovalayıp yakalayacak hızda olmalıdır.

Cesaret : En önemli özellik olarak cesareti söyleyebiliriz.

Çünkü:Cesareti olmayan bir köpek diğer 6 özelliğe sahip olsa da etkili olamaz. Tüm bu özelliklerin hepsini en yüksek düzeyde Kangal köpeklerinde bulmamız mümkündür. İşte bu özelliklerinden dolayı Kangal köpekleri dünya köpekleri arasında hak ettiği değeri ve birinciliğini her zaman koruyacaktır. Böyle bir köpek ırkına sahip olduğumuz için ne kadar gurur duysak azdır.


Gebe ve Laktasyondaki Köpeklerin Beslenmesi : Köpeklerde fötüs, uterus, plesanta ve memelerdeki en büyük gelişme toplam 9 hafta süren gebeliğin son üç haftasında meydana gelir. Gebeliğin ilk dört haftasında normal beslenmeye devam edilmeli, 5. Ve 60. Haftadan itibaren yiyecek yiyecek miktarı her hafta % 10 düzeyinde arttırılarak doğum esnasında % 50’ye kadar arttırılmalıdır. Fazla sayıda yavru taşıyan gebe Kangal köpeklerinde gebeliğin son 7-10 gününde iştahsızlık görülebilir. Bu durumda azar azar ve lezzetli yiyecekler vermek faydalı olabilir.Gebeliğin son üç haftalık döneminde uterusun büyümesiyle karın hacmi daraldığı için gebe köpekler günde üç kere beslenmelidir. Gebelik süresince enerji gereksinimi ortalama % 20 artar. Gebelik ve doğum sırasında taze karaciğer, haftada iki-üç defa 15-30 g miktarında verilerek;oldukça etkili bir takviye yapılabilir. Keza protein düzeyinin %2-4 oranında arttırılması yavrularında daha güçlü olmalarını sağlar. Anne köpek, doğumu izleyen birkaç gün yemek defekasyon ve işeme gereksinimleri dışında yavruların yanında olmayı ister. Laktasyon dönemi ortalama 6 haftadır. Kolostrum ( ağız sütü ) bir-üç gün salgılanır ve bunu giderek çoğalan normal süt izler. Süt salgısı 5.-6. Haftaya kadara artar, sonra azalır. Laktasyon döneminde normal bir süt verimi için ana optimum düzeyde beslenmelidir. Gıda alımı doğumdan sonra artarak, doğumdan 3-4 hafta sonra maksimuma ulaşır.

Ergin Köpeklerin Beslenmesi : Ergin Kangal köpekleri günde bir defa hep aynı saatlerde beslenmelidir. Orta boy bir köpek için yaklaşık 2 kg’lık bir diyet düzenlenir. Böyle bir diyetin yaklaşık 1/3 ‘ü et, 1/3 ü tahıl ve sebze karışımı 1/3’ü de su şeklindedir. Diyetin miktarı hayvanın canlı ağırlığına, kondisyonuna ve yaptığı işe göre ayarlanmalıdır. Örneğin köpek zayıf ise yada fazla çalışıyorsa ilave olarak bir miktar süt, 1 yumurta, bir miktar sebze veya tahıl verilmelidir. Ergin köpeklerde halk arasında yal denilen arpa ununun sıcak su ile hamur haline getirilmesiyle elde edilen mamülden günde 2 kg kadar verilir. Buna ilaveten günde 25 gr. Et, haftada 3 kere haşlanmış ve fazla sert olmayan kemik verilir.

Tablo 1 : Köpekler için karma örnekleri

Malzeme Cinsi
1. Karma
Mısır Unu
Buğday Kepeği
Et-Kemik Unu
Balık Unu
Süt Tozu
Kemik Unu

Bu karmalar özellikle toplu köpek yetiştirilen işletmeler için uygun, ucuz karmalardır. Bunlardan günde bir öğünde

Köpek Ağırlığı
Bir Öğünde verilecek Miktar
10 Kg ağırlıkta bir köpek için
750 gr
15 Kg ağırlıkta bir köpek için
1000 gr
20 Kg ağırlıkta bir köpek için
1200 gr
30 Kg ağırlıkta bir köpek için
2000 gr
40 Kg ağırlıkta bir köpek için
2500 gr

miktarlarında et suyu, sebze suyu veya süt gibi sıvılarla ıslatılarak verilir. Buna ilaveten hayvanların önüne haşlanmış sebzeler konur. 1. Karmanın gebe ve laktasyondaki dişilere ve sütten yeni kesilen yavrulara verilmesi tavsiye edilmektedir.

Rasyon hazırlanırken dikkat edilecek en önemli nokta, unu ince un halinde öğütülmesidir. Çünkü iri taneli unlar köpekler tarafından öğütülememektedir.

Yavrulara Gösterilecek Özen ve Beslenmeleri : Kangal Köpekleri bir batımda ortalama 7-8 adet yavru verirler. Yavruların gözleri 9-13. Günde açılır. Kulakları ise 13-15 güne kadar kapalıdır. 10 Günlük iken ayakta durabilir, 21. Günde ise rahatça dolaşabilirler. 4. Haftadan itibaren önlerine konan sütü içebilirler. Normal olarak yavrular 3-4 haftalık olana kadar anneleri tarafından beslenir, bu yüzden bu yaştan önce ilave beslenmeye gerek yoktur. Bununla birlikte ananın sütü yoksa veya yavru sayısı fazla ise eniklere ilave beslenme uygulanmalıdır. Bu amaçla; inek sütü, krema, yumurta sarısı, kemik unu ve vitamin takviyesi yapılabilir. Fakat bu işlem oldukça zahmetlidir. Zira sütün her öğünde taze olarak hazırlanması gerekir. Bunun yerine ticari yavru köpek mamaları, ılık suda eritilerek verilebilir.

Yavrular 3 haftalık olduklarında, ana sütüne veya süt ikamelerine ilaveten çeşitli yiyeceklere alıştırılmaya başlanır. Bu yiyecekler ilk önce lapa halinde olmalıdır. Ve yavaş yavaş et, karaciğer, kaynatılmış yumurta ile desteklenmelidir. Ayrıca, ticari yavru mamaları sütle ıslatılarak verilebilir. Öğle öğününde ise süt verilmeye devam edilir. Yavru maması miktarı yavaş yavaş çoğaltılarak kuru madde tüketimi arttırılmaya çalışılır, ancak süt miktarı değiştirilmez.

Yavrular 6 haftalıkken sütten kesilir yada analarından ayrılırlar. Ancak yavrular en az 6-7 aylık olana kadar süt verilmeye devam edilmelidir. Sütten kesme belli aralıklarla analarından uzaklaştırılarak yavaş yavaş yapılmalıdır. Bu yaştan önce dişler tam olarak gelişmediği için sert yiyeceklerden kaçınılmalıdır.

Ölüm, hastalık, emzirme yetersizliği veya ihmal neticesi analarını ememeyen eniklere, kaynatılmış ve 35 C‘ ye soğutulmuş su ile % 5 lik glikoz çözeltisi hazırlanarak; doğumdan sonra bir saat içinde, bir biberon veya sonda ile 5-10 ml verilir. Bundan yaklaşık iki saat sonra süt verilir. Böyle durumlarda inek sütü kullanılabilir. Ancak besleyici değeri köpek sütünden azdır ve sürekli kullanım için uygun değildir. Bunun yerine tablo 2 de bileşimi verilen, buzdolabında saklanılarak içirileceği zaman 30 C’ ısıtılan süt ikamesi kullanılabilir. Yavrulara verilecek süt veya benzeri sıvı miktarları ve öğün sayıları tablo 3 de verilmiştir.

Tablo 2: Yavrulara verilecek süt veya süt ikamesi miktarı, öğün sayısı

Doğum Ağırlığı
250-300 gr
450-500 gr
500 gr’dan Fazla
İlk iki gün öğün sayısı
Bir öğünde verilecek süt ml.
3.-7. Gün öğün sayısı
Bir öğünde verilecek süt ml.
8.-16. Gün öğün sayısı
Bir öğünde verilecek süt ml.
16.Gün-Sütten kesim öğün sayısı
Bir öğünde verilecek süt ml.

Yavrular sütten kesildikten sonra sindirilme derecesi ve biyolojik değeri yüksek protein, yeterli vitamin ve kalsiyum içeren, kalsiyum-fosfor oranı uygun olan maddelerle beslenmelidir.

Genç köpeklerde 3 aylık olana kadar günde 4-5 kere, 3-5 ay arasında 3 kere, 5-10 ay arasında 2 kere, daha sonra bir veya 2 kere mümkün olduğunca aynı saatlerde mama verilir. Büyüme çağındaki köpeklere ihtiyaçlarından fazla mam verilmemelidir. Çünkü çok hızlı büyüme iskelet bozukluklarına yol açabilir.

Bunun için canlı ağırlık artışı düzenli olarak kontrol edilmeli ve büyüme oranına göre diyet düzenlenmelidir. Dokuz aylık yavruların günlük mama tüketimleri, ergin köpeklerinkinden yaklaşık % 10 fazladır. 18 Aylıkken de ergin köpeklerin tükettiği miktar kadardır.

Tablo 3 : yavrular için diyet örnekleri:

Yaş / Ay
2 – 3 – 4 aylık
5 – 6 – 7 aylık
8 – 9 – 10 – 11 – 12 aylık
300 gr
350 gr
400 gr
Arpa Unu
500 gr
600 gr
650 gr
400 gr
400 gr
500 gr
200 gr
200 gr
300 gr
Balık Yağı
5 gr
5 gr
5 gr
(4 öğün)
(3 öğün)
(2 öğün)

Yavrular hava cereyanından ve soğuktan korunmalıdır. Çevre sıcaklığı:

İlk Hafta
29 – 32 ‚C
İkinci Hafta
26 – 29 ‚C
Üçüncü Hafta
23 – 26 ‚C
Dördüncü Hafta
23’C olarak ayarlanabilir.

Yavrular günlerine göre beslenirler, süt ikame gıdası günlere göre yavru ağırlığının:

3 Günlük Yavru Ağırlığının
%15 – 20 ’si
7 Günlük Yavru Ağırlığının
%22 – 25 ‚i
14 Günlük Yavru Ağırlığının
%30 – 32 ’si
21 Günlük Yavru Ağırlığının
%35 – 40 ‚ı oranında verilmelidir

Eğer yavru ememeyecek kadar zayıfsa yumuşak lastikten yapılmış, 3-4 mm çapında bir sondayla verilebilir. Hazırlanan gıda 8 saatte bir verilmeli ve her beslemeden sonra işeme ve defakasyon için karın ve perineum bölgelerine masaj yapılmalıdır. Fazla besleme ishale sebep olabilir. Böyle durumlarda yapay gıda sulandırılmalı ve miktarı azaltılmalıdır. Yapay beslenen yavrular yaşamın ilk üç haftasında daha az kilo alırlar, sonraki ağırlık kazanımı normaldir. Anasını emen yavrular bir haftada iki misli olurken yapay beslenenlerde ikinci haftaya kadar bu gelişme görülmez.

Çalışan Köpeklerin Beslenmesi : Bu köpeklere dengeli, enerji düzeyi ve sindirilme derecesi yüksek ve lezzetli bir diyet hazırlanır. Bunun ¼ ü veya 1/3 ünün işten önce, kalanının işten sonra verilmesi tavsiye edilir. Yine şişmanlamaya yol açmayacak şekilde esas diyete ilaveten bazı hafif yiyecekler vermek yararlı olabilir.

Çalışan ergin köpekler için bir diyet örneği:

Malzeme Cinsi
750 gr
400 gr
Yulaf Unu
250 gr
Mısır Unu
250 gr
Arpa unu
400 gr
3 gr

Yaşlı Köpeklerin Beslenmesi : Yaşlı köpeklerde sindirim etkinliğinin düşük olması ve başlıca kalsiyum gibi çoğu besin maddesinin emiliminin azalması sebebiyle besin maddeleri bakımından zengin, kolay sindirilebilir mamalar kullanılmalıdır. Yaşlı köpeklerin enerji ihtiyaçları daha düşüktür. Bu yüzden diyetlerin kaliteleri arttırılırken, miktarlarının azaltılması gereklidir. Koku alma duyusunun zayıflamasına bağlı olarak iştahsızlık söz konusu ise diyetin lezzetliliği arttırılmalıdır. Böbreklerde yetersizlik varsa diyet proteini azaltılmalıdır. Yine dişlerdeki bozulmalara bağlı çiğneme güçlüklerine karşı daha yumuşak bir diyet yedirilmelidir
Köpek Beslemede Aşağıdaki Hususlara Dikkat Edilmelidir.

Sağlıklı ergin köpekler için günde bir öğün yeterlidir. Yemek köpek sahibine uygun herhangi bir saatte fakat her gün aynı saatte verilmelidir. Beslemeden birkaç saat sonra dışkılama ve işeme ihtiyacı olacağından, beslemenin akşam geç saatlerde yapılmaması daha iyidir.

Yavruların genç, gebe, süt emziren, çalışan, iştahsız ve yaşlı köpeklerinde iki veya daha fazla sayıda beslenmesi gereklidir.

Köpeklerin ekşimiş, kokuşmuş, çok soğuk veya çok sıcak yiyecekler, sivri uçlu veya parçalanmış kemikler, balık kılçıkları verilmemelidir.

Öğün sonrası tüketilmeyen artık mamalar yaklaşık 1.5-2 saat sonra uzaklaştırılmalıdır.

İçme suyu devamlı veya en azından günde üç kere verilmelidir.

Yoğun çalışan iş köpekleri hariç, öğün aralarında başka yiyecekler verilmemelidir.

Ani mama değişiklikleri yapılmamalıdır. Eski mama yeni mama ile azar azar değiştirilmelidir.

Mama ve su kapları her zaman temiz olmalıdır.

Köpekler düzenli olarak aç karna tartılarak, canlı ağırlıkları belirlenir ve bu sayede beslenme durumları tespit edilir.


Hinterlasse einen Kommentar

Kangal ( Türkish Dogs )

Wenn man von türkischen Hirtenhunden redet, fällt als erstes der Name „Kangal“. Fast jeder hat ihn schon gehört, verbunden wird damit jedoch oftmals etwas Falsches. Die generelle Assoziation des Kangals mit einem großen gelben Hund aus der Türkei hat dazu geführt, daß die abenteuerlichsten Mischungen „Kangal – Mixe“ oder gar Kangals genannt werden. Die Verwirrung wird komplett, wenn der Karabash oder gar der „Anatolische Hirtenhund“ mit in’s Spiel kommen. Man schlägt sich durch HSH – Bücher, Internet – Seiten – und wird nicht klüger. Die FCI führt den Hund (noch) unter dem Begriff des „Anatolischen Hirtenhundes“, er residiert hier als Schlag einer imaginären Hunderasse, nebenan sitzt der Akbash und ein Hund, der mit einem Kaukasen ziemliche Ähnlichkeit vermuten lassen könnte, der Karshund. 

Im Ursprungsland des Kangals kennt man keine Rasse, die man als „Anatolischen Hirtenhund“ bezeichnet. Spätestens hier wird man aufhorchen und vermuten, daß da etwas nicht stimmen kann, wenn 3 verschiedene Rassen, von denen eine bereits durch einen russischen Standard definiert wurde, wobei man auch da etwas gründlicher nachsehen muß, zu einer Rasse zusammengewürfelt werden und theoretisch auch noch deren Mixe zur selbigen gehören sollen.
Nur ein Problem, welches der Kangal zur Zeit hat, wir werden versuchen, mehrere zu beleuchten und Ihnen den Nationalhund der Türkei, denn das ist er wirklich, etwas näher zu bringen, mit allerlei Unsinn aufzuräumen und versuchen, vielleicht das eine oder andere an Neuem zu publizieren.

Folgen Sie uns also in die faszinierende, teilweise auch recht erschütternde Welt einer tollen Hunderasse. Einer Rasse, die es verdient hat, daß man sich um sie kümmert,  einem Stück Kulturgut, welches man erhalten sollte und welches man nicht mehr wiederbekommen wird, wenn es einmal ausgelöscht sein sollte.
Man geht davon aus, daß die Vorfahren der eurasischen Hirtenhunde und somit auch die des Kangals, mit den Nomadenbewegungen nach Kleinasien und Europa kamen. Wahrscheinlich gelangten die Urgroßväter des Kangals aus dem Iran / Irak u.a. auch in die Region von Sivas. Diese  Hunde waren natürlich noch keine Kangals, wahrscheinlich nicht einmal Herdenschutzhunde im klassischen Sinne. Man kann sie wohl mit den Nomadenhunden Afghanistans vergleichen, welche die Menschen mit ihren Karawanen begleiten, Hab und Gut schützten. Diese Hunde waren aller Wahrscheinlichkeit nach noch nicht so auf Nutztiere spezialisiert wie wir das in der heutigen Form der HSH kennen.
Werden Menschen sesshaft, geht dies in der Regel mit Ackerbau oder Viehzucht einher. Das Hochplateau von Sivas, welches sich als späteres Zentrum der Kangalzucht herausbildete, war eines dieser Zielgebiete der Ansiedlung. Die karge und trockene Landschaft läßt nicht viele Möglichkeiten offen, das Überleben zu organisieren. Schafzucht hat sich somit als der bedeutendste Faktor in dieser Region etabliert. Mit der Zeit begann man, auch die entsprechenden Hunde für diese Aufgaben zu züchten und über unzählige Generationen immer weiter zu optimieren. Entstanden sind starke, eigenständige, genügsame und robuste Hunde, die nur eine Aufgabe hatten, den Schutz der ihnen anvertrauten Herden.
Das Hochplateau von Sivas zeichnete sich über eine sehr lange Zeit durch eine isolierte Lage aus. Die schnellen und komfortablen Verkehrsverbindungen der heutigen Zeit gab es nicht. Bezogen auf die Hunde bedeutete dies, daß sich eine abgeschottete Population entwickeln konnte bzw. mußte. Es war praktisch nahezu ausgeschlossen, daß die dortigen Hunde mit fremden Vertretern in Berührung kamen.
Besucht man die Region von Sivas, fällt auf, daß man dort eine sehr homogene Population an Hunden vorfindet. In den Dörfern findet man fast ausschließlich Hunde vom Kangaltyp. Bedenkt man, wie die Kangals in den Orten aufwachsen, wird man erkennen, daß keine Notwendigkeit bestand, sich mit anderen Rassen zu umgeben. Die Kangals decken das benötigte Spektrum ab. Sie schützen Herden und Dörfer und sind Spielgefährten der Kinder. Strassenhunde in Kangal sehen dementsprechend auch ziemlich einheitlich aus. Groß, beige und mit schwarzen Masken. Den klassischen „Dorfköter“, den 08/15 – Mix, findet man in den Siedlungen der Provinz Sivas so gut wie nicht. Sicher spielt dabei auch eine Rolle, daß sich die Kangals in Rudeln frei in den Dörfern bewegen und auch in dieser Hinsicht das Leben für andere Hunde, welche noch dazu keine für den Menschen nützliche Funktion haben, unangenehm werden dürfte.


Zieht man diese Umstände in Betracht, dann wäre es natürlich legitim, von einer Rasse zu reden. Die Kriterien hierzu sind erfüllt. Wir haben die sexuelle Isolation einer Gruppe innerhalb einer Art und wir haben eine durch den Menschen zielgerichtet durchgeführte Selektion über einen weitaus längeren Zeitraum als dies unsere modernen Rassen aufweisen können. Die harten Umwelt – und Lebensbedingungen trugen ebenfalls entscheidend dazu bei, die Rasse zu formen, es beteiligte sich also nicht nur der Mensch an der Selektion. Doch dazu an anderer Stelle mehr, wenn es um die Gesundheit des Kangals geht.

Was wir nicht haben sind Zuchtbücher und Pedigrees, wobei diese durchaus existieren, wenn auch nicht in schriftlicher Form. Die Verpaarungen und Stammbäume wurden und werden von Generation zu Generation weitergegeben.

Hinterlasse einen Kommentar

Akbaş ( Türkish Dogs )

Temel Özellikleri
Akbaş; iri cüsseli atletik yapılı dururken ve hareket halinde son derece güzel ve zariftir. Anadolu’da kullanılan en eski koruma köpeklerinden birisidir.

Apartman hayatına uygun değildir. Hareket etmek ve mutlu olmak için geniş alanlara ihtiyaç duyar.

Neler Yapar?
Koyun inek gibi çiflik hayvanlarına karşı iyi ve koruyucu fakat kurt ayı çakal gibi yabani hayvanlara karşı çok saldırgandır. Genellikle yabancılara karşı saldırgan olduğu için bulunduğu evin veya bahçenin çevresi dış ortamı görmemesi için kapatılır. Aksi halde yürüyen ve hareket eden her şeye havlayabilir. Geceleri gündüz vaktine göre daha fazla dikkatli ve bekçidirler. Günümüzde bekçi köpeği olmanın yanı sıra çoban köpeği olarak da kullnılmaktadır.

Aynı zamanda Türk çoban Köpeği de denilen bu ırk Türkiye’de Batı ve Orta Anadolu Bölgesi’nde yaşamaktadır. Bundan 3000 yıl önce üretildiği ve atalarının diğer çoban köpekleri olabileceği sanılmaktadır. Ayrıca bazı kişilerce Avrupa’da yaşayan Pyrenean Mountain Dog Tatra Mountain Dog Kuvarsz ve Komondor gibi iri beyaz ırklarla da bir akrabalığı düşünülmektedir.

Familya: çoban köpeği sürü koruma köpeği Diğer Adları: Türk çoban Köpeği Akbash Dog Rengi: Beyaz ve krem rengi tonları.Çıkış Yeri: Türkiye Çıkış Tarihi: çok eski zamanlar.Orjinal İşlevi: Sürü bekçiliği çoban köpeği Günümüzdeki İşlevi: Sürü bekçiliği güvenlik Ortalama Ömür: 10-13 yıl Kilo Erkek/Kilo Dişi: 41-61/38-58 kg
Boy Erkek/Boy Dişi: 70-82/67-78 cm

Hinterlasse einen Kommentar

Malaklı ( Türkish Dogs )

Obwohl der Name Anatolischer Mastiff manchmal fälschlicherweise für den Kangal und andere Züchtungen der Hirtenhunde verwendet wird, sollte gesagt werden, daß der Mastiff eine separate Rasse ist, man sagt sogar älter als andere Rassen, die derzeit in der Türkei existieren. Der gebräuchlichste Name ist Malak, welcher den Typ eher beschreibt als die Rasse. In einigen Teilen der Türkei wird der Name Balak verwendet, aber all diese Hunde haben denselben „alten Mastiff“ Typ, mit nur geringfügigen regionalen Unterschieden.
Da die Experten nicht einverstanden waren, diese Hunde in ihrer Beschreibung mit dem Wort Mastiff zu benennen, wurde der Rasse ein neuer Name gegeben: Central Anatolian Shepherd Dog.

Während diese Entscheidung diejenigen beruhigt, die sich gegen die Argumentationen wehren, daß ein Türkischer Mastiff eine Kreuzung des Englischen Mastiff ist, ist gleichzeitig die Namensgebung umstritten und geographisch unsinnig, einfach deswegen, weil diese Hunde weder ausschließlich in Zentralanatolien vorkommen, noch Hirtenhunde sind.

Sie kommen in vielen Gebieten vor, wie Nevsehir, Maras, Kony, Aksaray, Denizli, Agri, Erzurum, Burdur und vielen anderen Teilen der Türkei, in denen Hundekämpfe populär sind. Bei einiger dieser regionalen Typen werden von den Experten verschiedene „Rassen“ erwogen, wie im Fall des Aksaray Dog, Tuzkoy Dog und einigen anderen, aber sie stellen alle eine einzelne Rasse dar, einschließlich der regionalen Typen. Sie sind nah genug am Kangal, um Forscher zu irritieren, aber unterschiedlich genug in wesentlichen Aspekten, um als separate Art behandelt zu werden. 

Die markanten Unterschiede, die auf alten Zeichnungen des Assyrian war-dogs, haben die Experten darauf gebracht, den Türkischen Mastiff mit dem legendären Asyyrian Mastiff in Verbindung zu bringen, während andere diese Verbindung ablehnen und den Türkischen Mastiff auf neuzeitliche Kreuzungen zwischen Zentralasiatischen Hirtenhunden, Kangal, Bernhardiner, Doggen und Englischen Mastiffs zurückführen. Es gibt ebenfalls eine Theorie die besagt, daß der Türkische Mastiff einfach ein Typ des Azerbikani Kanjal des kaukasischen Bestandes ist, aber das ist unwahrscheinlich, obwohl einige der türkischen Mastiff einen Anteil an Kars-Hunden haben, durch welche der Einfluss der Azeri-Hunde möglich ist. Der mächtige Dakhmarda ist ebenfalls als Vorfahr vorgeschlagen worden, aber die Verwandtschaft des Türkischen Mastiff ist am wahrscheinlichsten mit den antiken Hittites verbunden, und vermutlich verwurzelt mit den alten persischen und griechischen Arbeitshunden.

6 Kommentare

%d Bloggern gefällt das: